بگذار عشق تو در شعر تو بگرید...

بگدار درد من در شعر من بخندد...

بگذار سرخ خواهر همزاد زخم ها ولبان باد!

زیرا لبان سرخ سرانجام پوسیده خواهد آمد چون زخم های سرخ

وین زخم های سرخ سرانجام افسرده خواهد آمد چونان لبان سرخ

و اندر لجلج ظلمت این تابوت تابد به ناگزیر

درخشان و تابناک چشمان زنده ای چون زهره ای

به تارک تاریک گرگ و میش

چون گرمساز امیدی در نغمه های من!

احمد شاملو